فرض کنید خیابان آزادی دوازده لین (Lane) داشته باشه و عرض هر لین چهار متر باشه در این صورت عرض خیابان آزادی کمتر از پنجاه متر خواهد بود.با توجه به اینکه از میدان آزادی تا میدان انقلاب حدود شش کیلومتر است و انتهای جمعیت راهپیمایی کننده ! به پل یادگار امام هم نمی رسید طول جمعیت را یک و نیم کیلومتر تخمین می زنم.
از ضرب پنجاه متر عرض خیابان آزادی در هزار و پانصد متر طول صف تظاهر کنندگان! مساحت هفتاد و پنج هزار متر مربع به دست می آید و چون در هر متر مربع در شلوغ ترین حالت هم بیش از یک نفر آدم قرار نمی گیرد پس جمعیت شرکت کنندگان در راهپیمایی بیست و دو بهمن که در خیابان آزادی ایستاده اند هفتاد و پنج هزار نفر است. اگر جمعیت حاضر در میدان آزادی را نیز در بیشترین حالت بیست و پنج هزار نفر در نظر بگیرید(محاسبه به عهده خواننده!!!)خواهید فهمید که کل جمعیت شرکت کننده در بیست و دو بهمن از صد هزار نفر کمتر خواهد بود.
با توجه به جمعیت ده میلیون نفری تهران خواهید فهمید که صد هزار نفر یعنی تنها یک درصد از جمعیت تهران.
صد هزار نفر یعنی شاگردان دویست مدرسه
با توجه به اینکه هر سال یک میلیون نفر در کنکور ثبت نام می کنند پس تعداد سرباز های ما در پادگان های تهران که یک هفتم جمعیت کشور را دارد نباید از صد هزار نفر کمتر باشد.
صد هزار نفر یعنی تعداد آرایی که جناح راست در انتخابات مجلس ششم به دست آورد.
صد هزار نفر یعنی یک درصد جمعیت شهری تهران
صد هزار نفر یعنی عده قلیل تماشاگرنماها در بازی استقلال پرسپولیس
صد هزار نفر یعنی هیچی!
اگر قرار بود یک میلیون نفر به خیابان های تهران بیایند باید طول صف راهپیمایی به بیست کیلومتر می رسید یهنی از میدان آزادی تا بعد از فلکه تهران پارس سبیل در سبیل آدم می ایستاد.
مهم نیست که به این وبلاگ لینک می دهید یا نه چون فکر نمی کنم دیگر در این وبلاگ بنویسم! اما خواهش می کنم محاسبات ساده بالا را در وبلاگتان منعکس کنید تا این تصور غلط که بیش از یک درصد مردم در راهپیمایی بیست و دوی بهمن شرکت کرده اند از بین برود.
